Hüzün patolojik bir hal midir?

Tasavvufa göre, hüzün patolojik bir hal değil, bir sanattır. Hüzün duymamakta bir hüzün sebebidir. Bu yüzden sufiler üzülmediği için de üzülür, ağlayamadığı için de ağlar ve bu hal nefsi temizlemenin bir aracı olarak görülür.(Herevi)

Bunun sebebi olarak; hadislerde Kuran'ın hüzünlü bir ortamda nüzül edilmiş olmasını ele alabiliriz.
Insanları hüzünlendiren sıkıntıların günahlarına kefaret olacağı, Allah'ın musibetleri sebebiyle yaş döken gözleri hüzünlenen kalpleri azaba uğratmayacağı ifade edilmiştir(Buhari)

Günümüzde ise hüzün eziklik ve zayıflık olarak gösterilmekte herkesin sürekli mutlu olması gerekiyormuş gibi algılanmakta mutluluk hayatın temel gayesi haline gelmiş durumda ve asla ulaşılamayacakmış gibi konumlandırılmaktadır.
Yani hüznün olumsuz bir hal olarak algılanması İlahi değil geleneksel bir yorumdur.
Bütün duygular işlemcimizde sabittir, insanlar olarak bu duyguları ne yoğunluktan hissedeceğimiz de bize bırakılmıştır. Amaç hiçbir zaman tek bir duyguyu yaşamak veya tek bir duygu için bir ömrü heba etmek olmamalıdır.

Insanları nehirlere benzeten Tolstoy şunları söyler;
"Her nehir bir yerde daralır bir yerde genişler, bazı noktalarda suyun akışı yavaşlar bazı noktalarda hızlanır, bir yerde daha temiz ve daha soğuktur, başka bir yerde ise daha ılık... İşte insanlar da böyledir."

Yani benliğimiz de var olan bütün duygular, hayatımızın herhangi bir noktasında bi durum karşısında mutlaka tecelli edecektir.

Bu durumda hüznü psikolojik bir sorun olarak görmek yanlış olur, hatta yapıcı bir bilinç hali bile diyebiliriz...